BLOW

BLOW

Er rijpt een Belgische band die sinds zijn overwinning op Theater Aan Zee#2016 (eerste prijs Jong Muziek) als een sluipend gif de podia verovert. Die band is een anoniem trio en heet BLOW Trio. Veel accurater kan een groepsnaam niet zijn.

BLOW Trio bestaat uit twee gemaskerde saxofonisten en een evenzeer onherkenbare drummer, en van zang is (op sporadische uitstapjes met guests na) geen sprake.
Instrumentaal dus?
Gaap?
Nou, niet echt.

De catchy virtuositeit van het trio is namelijk fe-no-me-naal. Energie, opwinding, sex, en vooral akelig straf gespeeld. Vergeet Candy Dulfer, zou je kunnen zeggen. Niks brave saxstootjes en inwisselbare koperpartijen. Je zou het jazz kunnen noemen (zij het in de buitenbanen van het genre), maar evengoed kon BLOW Trio een bastaardkind zijn van Mauro Pawlowski en John Coltrane. Met onweerstaanbare hooks, ritmische spanningsbogen en een hint van humor zonder obligate mime-maniertjes – ondanks de vreemde pakken van de leden.
Waardoor je nooit denkt: ‘Goh, een bèndje. Effe kijken’. Nee, wat je denkt gaat eerder in de richting van: ‘WHAT THE FUCK IS DIT!’. Waarna je anderen laat weten dat je zonet iets heel opmerkelijks hebt gezien – je kan daar niets aan doen, het gebeurt gewoon.

Die mond-aan-mondreclame heeft er al voor gezorgd dat BLOW Trio bij insiders, boekers en muzikanten als the next big thing wordt gezien. Met een indrukwekkende achterban op Facebook, en dat is geen toeval: mensen die de groep één keer aan het werk zagen, zijn verslaafd. In eigen land, maar ondertussen ook in de helft van Europa, waar BLOW Trio steeds vaker optreedt in clubs en op festivals.
D’r hangt iets in de lucht en wat daar hangt wordt genadeloos weggeblazen door een gemaskerd trio zonder namen.

Verder schijnen het alleraardigste heren te zijn. Dat wel.